|
Przewody kominowe
§ 140. 1. Przewody (kanały) kominowe w budynku: wentylacyjne, spalinowe i dymowe,
prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub
stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia
i wysokość, stwarzające potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz
spełniające wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych
dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów.
2. Przewody kominowe powinny być szczelne i spełniać warunki określone w § 266.
3. Najmniejszy wymiar przekroju lub średnica murowanych przewodów kominowych
spalinowych o ciągu naturalnym i przewodów dymowych powinna wynosić co najmniej
0,14 m, a przy zastosowaniu stalowych wkładów kominowych ich najmniejszy wymiar lub
średnica - co najmniej 0,12 m.
4. Wewnętrzna powierzchnia przewodów odprowadzających spaliny mokre powinna być
odporna na ich destrukcyjne oddziaływanie.
5. Przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej powinny mieć powierzchnię przekroju co
najmniej 0,016 m2 oraz najmniejszy wymiar przekroju co najmniej 0,1 m.
§ 141. Zabrania się stosowania:
1) grawitacyjnych zbiorczych przewodów spalinowych i dymowych, z zastrzeżeniem
§ 174 ust. 3,
2) zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej,
3) indywidualnych wentylatorów wyciągowych w pomieszczeniach, w których znajdują się
wloty do przewodów spalinowych.
§ 142. 1. Przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość
zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu.
2. Wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną
wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych.
3. Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów spalinowych od urządzeń gazowych
z zamkniętą komorą spalania bezpośrednio przez ściany zewnętrzne budynków, przy
zachowaniu warunków określonych w § 175.
§ 143. 1. W budynkach usytuowanych w II i III strefie obciążenia wiatrem, określonych
Polskimi Normami, należy stosować na przewodach dymowych i spalinowych nasady
kominowe zabezpieczające przed odwróceniem ciągu, przy zachowaniu wymagań § 146 ust.
1.
2. Nasady kominowe, o których mowa w ust. 1, należy również stosować na innych
obszarach, jeżeli wymagają tego położenie budynków i lokalne warunki topograficzne.
3. Wymagania ust. 1 i 2 nie dotyczą palenisk i komór spalania z mechanicznym pobudzaniem
odpływu spalin.
§ 144. 1. Ściany, w których znajdują się przewody kominowe, mogą być obciążone stropami,
pod warunkiem spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, a także jeżeli
nie spowoduje to nieszczelności lub ograniczenia światła przewodów.
2. Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowanych od konstrukcji budynku nie
można obciążać stropami ani też uwzględniać ich w obliczeniach jako części tej konstrukcji.
§ 145. 1. Trzony kuchenne i kotły grzewcze na paliwo stałe oraz kominki z otwartym
paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym o wielkości otworu paleniskowego
kominka do 0,25 m2 mogą być przyłączone wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu
kominowego dymowego, posiadającego co najmniej wymiary 0,14x0,14 m lub średnicę
0,15 m, a w przypadku trzonów kuchennych typu restauracyjnego oraz kominków o
większym otworze paleniskowym - co najmniej 0,14x0,27 m lub średnicę 0,18 m, przy czym
dla większych przewodów o przekroju prostokątnym należy zachować stosunek wymiarów
boków 3:2.
2. Piece na paliwo stałe, posiadające szczelne zamknięcie, mogą być przyłączone do jednego
przewodu kominowego dymowego o przekroju co najmniej 0,14x0,14 m lub średnicy 0,15 m,
pod warunkiem zachowania różnicy poziomu włączenia co najmniej 1,5 m oraz
nieprzyłączania więcej niż 3 pieców do tego przewodu.
3. Piece, o których mowa w ust. 2, usytuowane na najwyższej kondygnacji powinny być
przyłączone do odrębnego przewodu dymowego.
4. Przyłączenia urządzeń gazowych do przewodów spalinowych powinny odpowiadać
warunkom określonym w § 174 i 175.
§ 146. 1. Wyloty przewodów kominowych powinny być dostępne do czyszczenia i okresowej
kontroli, z uwzględnieniem przepisów § 308.
2. Przewody spalinowe i dymowe powinny być wyposażone, odpowiednio, w otwory
wycierowe lub rewizyjne, zamykane szczelnymi drzwiczkami, a w przypadku występowania
spalin mokrych - także w układ odprowadzania skroplin.
Wentylacja i klimatyzacja
§ 147. 1. Wentylacja i klimatyzacja powinny zapewniać odpowiednią jakość środowiska
wewnętrznego, w tym wielkość wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę, wilgotność
względną, prędkość ruchu w pomieszczeniu, przy zachowaniu przepisów odrębnych
i wymagań Polskich Norm dotyczących wentylacji, a także warunków bezpieczeństwa
pożarowego i wymagań akustycznych określonych w rozporządzeniu.
2. Wentylację mechaniczną lub grawitacyjną należy zapewnić w pomieszczeniach
przeznaczonych na pobyt ludzi, w pomieszczeniach bez otwieranych okien, a także w innych
pomieszczeniach, w których ze względów zdrowotnych, technologicznych lub
bezpieczeństwa konieczne jest zapewnienie wymiany powietrza.
3. Klimatyzację należy stosować w pomieszczeniach, w których ze względów użytkowych,
higienicznych, zdrowotnych lub technologicznych konieczne jest utrzymywanie
odpowiednich parametrów powietrza wewnętrznego określonych w przepisach odrębnych
i w Polskiej Normie dotyczącej parametrów obliczeniowych powietrza wewnętrznego.
4. Instalowane w budynkach urządzenia do wentylacji i klimatyzacji, o których mowa
w przepisie odrębnym dotyczącym efektywności energetycznej, powinny odpowiadać
wymaganiom określonym w tym przepisie.
§ 148. 1. Wentylację mechaniczną wywiewną lub nawiewno-wywiewną należy stosować
w budynkach wysokich i wysokościowych oraz w innych budynkach, w których zapewnienie
odpowiedniej jakości środowiska wewnętrznego nie jest możliwe za pomocą wentylacji
grawitacyjnej. W pozostałych budynkach może być stosowana wentylacja grawitacyjna.
2. W pomieszczeniu, w którym jest zastosowana wentylacja mechaniczna lub klimatyzacja,
nie można stosować wentylacji grawitacyjnej. Wymaganie to nie dotyczy pomieszczeń
z urządzeniami klimatyzacyjnymi niepobierającymi powietrza zewnętrznego.
3. W pomieszczeniu zagrożonym wydzieleniem się lub przenikaniem z zewnątrz substancji
szkodliwej dla zdrowia bądź substancji palnej, w ilościach mogących stworzyć zagrożenie
wybuchem, należy stosować dodatkową, awaryjną wentylację wywiewną, uruchamianą od
wewnątrz i z zewnątrz pomieszczenia oraz zapewniającą wymianę powietrza dostosowaną do
jego przeznaczenia, zgodnie z przepisami o bezpieczeństwie i higienie pracy.
4. W pomieszczeniu, w którym proces technologiczny jest źródłem miejscowej emisji
substancji szkodliwych o niedopuszczalnym stężeniu lub uciążliwym zapachu, należy
stosować odciągi miejscowe współpracujące z wentylacją ogólną, umożliwiające spełnienie
w strefie pracy wymagań jakości środowiska wewnętrznego określonych w przepisach
o bezpieczeństwie i higienie pracy.
§ 149. 1. Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzanego do pomieszczeń, niebędących
pomieszczeniami pracy, powinien odpowiadać wymaganiom Polskiej Normy dotyczącej
wentylacji, przy czym w mieszkaniach strumień ten powinien wynikać z wielkości strumienia
powietrza wywiewanego, lecz być nie mniejszy niż 20 m3/h na osobę przewidywaną na pobyt
stały w projekcie budowlanym.
2. Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzonego do pomieszczeń pracy powinien
odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach o bezpieczeństwie i higienie pracy.
3. Powietrze zewnętrzne doprowadzone do pomieszczeń za pomocą wentylacji mechanicznej
lub klimatyzacji, zanieczyszczone w stopniu przekraczającym wymagania określone dla
powietrza wewnętrznego w przepisach odrębnych w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń
czynników szkodliwych dla zdrowia, powinno być oczyszczone przed wprowadzeniem do
wentylowanych pomieszczeń, z uwzględnieniem zanieczyszczeń występujących
w pomieszczeniu. Wymaganie to nie dotyczy budynków jednorodzinnych, mieszkalnych
w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej.
4. W pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wentylowanych w sposób
mechaniczny lub klimatyzowanych, wartości temperatury, wilgotności względnej i prędkości
ruchu powietrza w pomieszczeniach należy przyjmować do obliczeń zgodnie z Polską Normą
dotyczącą parametrów obliczeniowych powietrza wewnętrznego.
5. Dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wentylowanych w sposób naturalny,
wartości temperatury wewnętrznej w okresach ogrzewczych należy przyjmować do obliczeń
zgodnie z tabelą w § 134 ust. 2.
§ 150. 1. W przypadku zastosowania w budynku przepływu powietrza wentylacyjnego
między pomieszczeniami lub strefami wentylacyjnymi, w pomieszczeniu należy zapewnić
kierunek przepływu od pomieszczenia o mniejszym do pomieszczenia o większym stopniu
zanieczyszczenia powietrza.
2. Przepływ powietrza wentylacyjnego w mieszkaniach powinien odbywać się z pokoi do
pomieszczenia kuchennego lub wnęki kuchennej oraz do pomieszczeń
higienicznosanitarnych.
3. W instalacjach wentylacji i klimatyzacji nie należy łączyć ze sobą przewodów
z pomieszczeń o różnych wymaganiach użytkowych i sanitarno-zdrowotnych. Nie dotyczy to
budynków jednorodzinnych i rekreacji indywidualnej.
4. W instalacjach wentylacji i klimatyzacji przewody z pomieszczenia zagrożonego
wybuchem nie mogą łączyć się z przewodami z innych pomieszczeń.
5. Dopuszcza się wentylowanie garaży oraz innych pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt
ludzi powietrzem o mniejszym stopniu zanieczyszczenia, niezawierającym substancji
szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych zapachów, odprowadzanym z pomieszczeń
niebędących pomieszczeniami higienicznosanitarnymi, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią
inaczej.
6. W pomieszczeniach w budynkach użyteczności publicznej i produkcyjnych, których
przeznaczenie wiąże się z ich okresowym użytkowaniem, instalacja wentylacji mechanicznej
powinna zapewniać możliwość ograniczenia intensywności działania lub jej wyłączenia poza
okresem użytkowania pomieszczeń, z zachowaniem warunku normalnej pracy przez co
najmniej jedną godzinę przed i po ich użytkowaniu.
7. W pomieszczeniach, o których mowa w ust. 6, w przypadku występowania źródeł
zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia lub źródeł pary wodnej, należy zapewnić stałą, co
najmniej półkrotną wymianę powietrza w okresie przerw w ich wykorzystywaniu, przyjmując
do obliczania wentylowanej kubatury nominalną wysokość pomieszczeń, lecz nie większą niż
4 m, lub zapewnić okresową wymianę powietrza sterowaną poziomem stężenia
zanieczyszczeń.
8. Instalowane w pomieszczeniu urządzenia, w szczególności zużywające powietrze, nie
mogą wywoływać zakłóceń ograniczających skuteczność funkcjonowania wentylacji.
9. W pomieszczeniu z paleniskami na paliwo stałe, płynne lub z urządzeniami gazowymi
pobierającymi powietrze do spalania z pomieszczenia i z grawitacyjnym odprowadzeniem
spalin przewodem od urządzenia stosowanie mechanicznej wentylacji wyciągowej jest
zabronione.
10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się do pomieszczeń, w których zastosowano wentylację
nawiewno-wywiewną zrównoważoną lub nadciśnieniową.
11. W pomieszczeniach, które należy chronić przed wpływem zanieczyszczeń z pomieszczeń
sąsiadujących i z otoczenia zewnętrznego, należy stosować wentylację mechaniczną
nadciśnieniową.
§ 151. 1. W instalacjach wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji
o wydajności co najmniej 10.000 m3/h należy stosować urządzenia do odzyskiwania ciepła
z powietrza wywiewanego.
2. Urządzenia do odzyskiwania ciepła powinny mieć zabezpieczenia ograniczające
przenikanie między wymieniającymi ciepło strumieniami powietrza do:
1) 0,25% objętości strumienia powietrza wywiewanego z pomieszczenia - w przypadku
wymiennika płytowego oraz wymiennika z rurek cieplnych,
2) 5% objętości strumienia powietrza wywiewanego z pomieszczenia - w przypadku
wymiennika obrotowego,
w odniesieniu do różnicy ciśnienia 400 Pa.
3. Recyrkulację powietrza można stosować wówczas, gdy przeznaczenie wentylowanych
pomieszczeń nie wiąże się z występowaniem bakterii chorobotwórczych, z emisją substancji
szkodliwych dla zdrowia, uciążliwych zapachów, przy zachowaniu wymagań § 149 ust. 1
oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej.
4. W budynku opieki zdrowotnej recyrkulacja powietrza może być stosowana tylko za zgodą i
na warunkach określonych przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego.
§ 152. 1. Czerpnie powietrza w instalacjach wentylacji i klimatyzacji powinny być
zabezpieczone przed opadami atmosferycznymi i działaniem wiatru oraz być zlokalizowane
w sposób umożliwiający pobieranie w danych warunkach jak najczystszego i, w okresie
letnim, najchłodniejszego powietrza.
2. Czerpni powietrza nie należy lokalizować w miejscach, w których istnieje
niebezpieczeństwo napływu powietrza wywiewanego z wyrzutni oraz powietrza z rozpyloną
wodą pochodzącą z chłodni kominowej lub innych podobnych urządzeń.
3. Czerpnie powietrza sytuowane na poziomie terenu lub na ścianie dwóch najniższych
kondygnacji nadziemnych budynku powinny znajdować się w odległości co najmniej
8 m w rzucie poziomym od ulic i zgrupowania miejsc postojowych dla więcej niż
20 samochodów, miejsc gromadzenia odpadów stałych, wywiewek kanalizacyjnych oraz
innych źródeł zanieczyszczenia powietrza. Odległość dolnej krawędzi otworu wlotowego
czerpni od poziomu terenu powinna wynosić co najmniej 2 m.
4. Czerpnie powietrza sytuowane na dachu budynku powinny być tak lokalizowane, aby
dolna krawędź otworu wlotowego znajdowała się co najmniej 0,4 m powyżej powierzchni, na
której są zamontowane, oraz aby została zachowana odległość co najmniej 6 m od wywiewek
kanalizacyjnych.
5. Powietrze wywiewane z budynków lub pomieszczeń, zanieczyszczone w stopniu
przekraczającym wymagania określone w przepisach odrębnych, dotyczących
dopuszczalnych rodzajów i ilości substancji zanieczyszczających powietrze zewnętrzne,
powinno być oczyszczone przed wprowadzeniem do atmosfery.
6. Wyrzutnie powietrza w instalacjach wentylacji i klimatyzacji powinny być zabezpieczone
przed opadami atmosferycznymi i działaniem wiatru oraz być zlokalizowane w miejscach
umożliwiających odprowadzenie wywiewanego powietrza bez powodowania zagrożenia
zdrowia użytkowników budynku i ludzi w jego otoczeniu oraz wywierania szkodliwego
wpływu na budynek.
7. Dolna krawędź otworu wyrzutni z poziomym wylotem powietrza, usytuowanej na dachu
budynku, powinna znajdować się co najmniej 0,4 m powyżej powierzchni, na której
wyrzutnia jest zamontowana, oraz 0,4 m powyżej linii łączącej najwyższe punkty wystających
ponad dach części budynku, znajdujących się w odległości do 10 m od wyrzutni, mierząc w
rzucie poziomym.
8. Usytuowanie wyrzutni powietrza na poziomie terenu jest dopuszczalne tylko za zgodą i na
warunkach określonych przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego.
9. Dopuszcza się sytuowanie wyrzutni powietrza w ścianie budynku, pod warunkiem że:
1) powietrze wywiewane nie zawiera uciążliwych zapachów oraz zanieczyszczeń
szkodliwych dla zdrowia,
2) przeciwległa ściana sąsiedniego budynku z oknami znajduje się w odległości co
najmniej 10 m lub bez okien w odległości co najmniej 8 m,
3) okna znajdujące się w tej samej ścianie są oddalone w poziomie od wyrzutni co najmniej
3 m, a poniżej lub powyżej wyrzutni - co najmniej 2 m,
4) czerpnia powietrza, usytuowana w tej samej ścianie budynku, znajduje się poniżej lub na
tym samym poziomie co wyrzutnia, w odległości co najmniej 1,5 m.
10. Czerpnie i wyrzutnie powietrza na dachu budynku należy sytuować poza strefami
zagrożenia wybuchem, zachowując między nimi odległość nie mniejszą niż 10 m przy
wyrzucie poziomym i 6 m przy wyrzucie pionowym, przy czym wyrzutnia powinna być
usytuowana co najmniej 1 m ponad czerpnią.
11. Odległość, o której mowa w ust. 10, może nie być zachowana w przypadku zastosowania
zblokowanych urządzeń wentylacyjnych, obejmujących czerpnię i wyrzutnię powietrza,
zapewniających skuteczny rozdział strumienia powietrza świeżego od wywiewanego
z urządzenia wentylacyjnego. Nie dotyczy to przypadku usuwania powietrza zawierającego
zanieczyszczenia szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe zapachy lub substancje palne.
12. Odległość wyrzutni dachowych, mierząc w rzucie poziomym, nie powinna być mniejsza
niż 3 m od:
1) krawędzi dachu, poniżej której znajdują się okna,
2) najbliższej krawędzi okna w połaci dachu,
3) najbliższej krawędzi okna w ścianie ponad dachem.
13. Jeżeli odległość, o której mowa w ust. 12 pkt 2 i 3, wynosi od 3 m do 10 m, dolna
krawędź wyrzutni powinna znajdować się co najmniej 1 m ponad najwyższą krawędzią okna.
14. W przypadku usuwania przez wyrzutnię dachową powietrza zawierającego
zanieczyszczenia szkodliwe dla zdrowia lub uciążliwe zapachy, z zastrzeżeniem ust. 5,
odległości, o których mowa w ust. 12 i 13, należy zwiększyć o 100%.
§ 153. 1. Przewody wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny mieć przekrój
poprzeczny wynikający z obliczeń dla przewidywanych przepływów powietrza oraz
konstrukcję przystosowaną do maksymalnego ciśnienia w instalacji, z uwzględnieniem
wymagań bezpieczeństwa pożarowego oraz określonych w ust. 2-8.
2. Materiały przewodów lub sposób zabezpieczania ich powierzchni powinny być dobrane
odpowiednio do właściwości mającego nimi przepływać powietrza oraz do warunków
występujących w miejscu ich zamontowania.
3. Przewody z blachy nie powinny wykazywać ugięć przekraczających 1/250 odległości
między podporami lub 20 mm, dopuszczając niższą z tych wartości, oraz nie wykazywać
odkształceń płaszcza wywołujących efekty akustyczne.
4. Przewody instalacji klimatyzacji z przepływem powietrza z dużą prędkością oraz przewody
w części nadciśnieniowej instalacji wywiewnych, usuwających powietrze zawierające
czynniki szkodliwe dla zdrowia lub substancje palne, jeżeli jest możliwe przedostanie się go
do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powinny odpowiadać klasie B szczelności,
natomiast wszystkie inne przewody instalacji wentylacji mechanicznej i klimatyzacji - klasie
A szczelności określonej w poniższej tabeli:
| Nadciśnienie lub podciśnienie
w przewodzie w Pa |
Wskaźnik nieszczelności przewodów |
| |
klasa A
w m3/(m2×h) |
klasa B
w m3/(m2×h) |
| 400 |
<= 4,78 |
<= 1,59 |
| 1.000 |
|
2,89 |
5. Przewody instalowane w miejscach, w których mogą być narażone na uszkodzenia
mechaniczne, powinny być odpowiednio zabezpieczone.
6. Przewody powinny być wyposażone w otwory rewizyjne umożliwiające oczyszczenie
wnętrza tych przewodów, a także innych urządzeń i elementów instalacji, o ile ich
konstrukcja nie pozwala na czyszczenie w inny sposób niż poprzez te otwory, przy czym nie
należy ich sytuować w pomieszczeniach o podwyższonych wymaganiach higienicznych.
7. Przewody prowadzone przez pomieszczenia lub przestrzenie nieogrzewane powinny mieć
izolację cieplną spełniającą wymagania określone w § 267 ust. 1.
8. Przewody instalacji klimatyzacji, przewody stosowane do recyrkulacji powietrza oraz
prowadzące do urządzeń do odzyskiwania ciepła, a także przewody prowadzące powietrze
zewnętrzne przez ogrzewane pomieszczenia, powinny mieć izolację cieplną
i przeciwwilgociową.
§ 154. 1. Urządzenia i elementy wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być
stosowane w sposób umożliwiający uzyskanie zakładanej jakości środowiska
w pomieszczeniu przy racjonalnym zużyciu energii.
2. Instalacje klimatyzacji powinny być wyposażone w odpowiednie urządzenia pomiarowe
służące do sprawdzania warunków pracy i kontroli zużycia energii.
3. Urządzenia wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, takie jak centrale, klimakonwektory
wentylatorowe, klimatyzatory, aparaty ogrzewcze i chłodząco-wentylacyjne, powinny być tak
instalowane, aby była zapewniona możliwość ich okresowej kontroli, konserwacji, naprawy
lub wymiany.
4. Centrale wentylacyjne i klimatyzacyjne usytuowane na zewnątrz budynku powinny mieć
odpowiednią obudowę lub inne zabezpieczenie przed wpływem czynników atmosferycznych.
5. W przypadku pomieszczeń o specjalnych wymaganiach higienicznych należy stosować
centrale wentylacyjne i klimatyzacyjne umożliwiające utrzymanie podwyższonej czystości
wewnątrz obudowy, wyposażone w oświetlenie wewnętrzne i wzierniki do kontroli stanu
centrali z zewnątrz.
6. Urządzenia wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed
zanieczyszczeniami znajdującymi się w powietrzu zewnętrznym, a w szczególnych
przypadkach w powietrzu obiegowym (recyrkulacyjnym), za pomocą filtrów:
1) nagrzewnice, chłodnice i urządzenia do odzyskiwania ciepła - co najmniej klasy G4,
2) nawilżacze - co najmniej klasy F6,
określonych w Polskiej Normie dotyczącej klasyfikacji filtrów powietrza.
7. Nawilżacze w instalacji wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być
zabezpieczone przed przeciekaniem wody na zewnątrz oraz przed przenoszeniem kropel
wody przez powietrze wentylacyjne do dalszych części instalacji.
8. Połączenia wentylatorów z przewodami wentylacyjnymi powinny być wykonane za
pomocą elastycznych elementów łączących, z zachowaniem wymagań określonych w § 267
ust. 7.
9. Instalacje wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być wyposażone w przepustnice
zlokalizowane w miejscach umożliwiających regulację instalacji, a także odcięcie dopływu
powietrza zewnętrznego i wypływu powietrza wewnętrznego.
§ 155. 1. W budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego, oświaty, wychowania,
opieki zdrowotnej i opieki społecznej, a także w pomieszczeniach biurowych przeznaczonych
na pobyt ludzi, niewyposażonych w wentylację mechaniczną lub klimatyzację, okna, w celu
okresowego przewietrzania, powinny mieć konstrukcję umożliwiającą otwieranie co najmniej
50% powierzchni wymaganej zgodnie z § 57 dla danego pomieszczenia.
2. Skrzydła okien, świetliki oraz nawietrzaki okienne, wykorzystywane do przewietrzania
pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powinny być zaopatrzone w urządzenia
pozwalające na łatwe ich otwieranie i regulowanie wielkości otwarcia z poziomu podłogi lub
pomostu, także przez osoby niepełnosprawne, jeżeli nie przewiduje się korzystania z pomocy
innych współużytkowników.
3. W przypadku zastosowania w pomieszczeniach okien, drzwi balkonowych i innych
zamknięć otworów zewnętrznych o dużej szczelności, uniemożliwiającej infiltrację powietrza
zewnętrznego w ilości niezbędnej do potrzeb wentylacyjnych, należy przewidzieć nawiewną
wentylację mechaniczną lub odpowiednie urządzenia nawiewne, zgodnie z pkt 2.3.2
załącznika do rozporządzenia.
4. Urządzenia nawiewne, o których mowa w ust. 3, powinny być stosowane zgodnie
z wymaganiami określonymi w Polskiej Normie dotyczącej wentylacji w budynkach
mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej.
|
